Willibald pochodził z bardzo pobożnej rodziny. W gronie świętych znajdują się je- go ojciec Ryszard oraz brat Wunibald i siostra Walburga. W dzieciństwie Willibald ciężko zachorował. Rodzice położyli go u stóp krzyża i przysięgli, że jego życie będzie bez reszty należało do Boga, jeśli tylko zechce on ocalić chłopca. Willibald wyzdrowiał. Po studiach w klasztorze w Hampshire udał się wraz z ojcem i bratem na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Nie dotarli jednak daleko – ojciec zmarł w Lukce, w Italii, a obu braci, kontynuujących wyprawę, choroba zatrzymała w Rzymie. Wunibald pozostał tam, a Willibald po dwóch latach ruszył w dalszą drogę z dwoma towarzyszami. Trójka ta dotarła do Sycylii, gdzie wsiadła na okręt zmierzający do Efezu w Azji Mniejszej.
Mężczyźni podróżowali przez Syrię, gdzie z powodu podejrzeń o szpiegostwo dwukrotnie ich aresztowano. Willibald z grupą, składająca się już z siedmiu osób, odwiedził w Ziemi Świętej wiele miejsc związanych z życiem Jezusa. W 730 roku Anglii, Willibald wrócił do Italii i wstąpił do zrujnowanego klasztoru na Monte Cassino, który zakonnicy odbudowywali wspólnymi siłami.
Misja w Niemczech
Około 740 roku papież Grzegorz III wysłał Willibalda i jego wuja Bonifacego do Niemiec. Willibald otrzymał tam święcenia kapłańskie i rozpoczął pracę misyjną w Dolinie Renu. W 742 roku został biskupem Eichstätt. Wkrótce potem założył podwójny klasztor w Heidenheim, gdzie jego brat został opatem, a siostra Walburga przełożoną zakonu żeńskiego. Willibald dożył późniego wieku, zmarł po 45 latach służby biskupiej.
