Elżbieta urodziła się w 1271 roku w Saragossie, jako córka króla aragońskiego Piotra II. Imię jej nadano na cześć ciotki, św. Elżbiety Węgierskiej. Na dworze otaczała ją atmosfera prawdziwej religijności. 12-letnia Elżbieta została wydana za króla Portugalii Dionizjusza, któremu urodziła dwójkę dzieci. Dionizjusz był dobrym i lubianym przywódcą, małżonkiem natomiast okazał się lekkomyślnym i niewiernym. Elżbieta odnosiła się jednak do niego z respektem i cierpliwością, przyjęła nawet na wychowanie jego dzieci z nieprawego loża. Wyrozumiałości nie wykazał natomiast jej syn i prawowity następca tronu Alfons, który, zazdrosny o rodzeństwo, zbuntował się przeciwko ojcu. Królowa Elżbieta musiała rozdzielać zwaśnione strony na polu bitwy. Konflikt udało się zażegnać, mimo że król początkowo podejrzewał Elżbietę o sprzyjanie synowi.
Usłużna monarchini
Troskliwa i pełna empatii Elżbieta zakładała sierocińce, zapewniała schronienie bezdomnym, a nawet ufundowała klasztor. Z myślą o chorych założyła szpital. Kiedy pogorszył się stan zdrowia jej męża, niemal nie odstępowała od jego łóżka. Po jego śmierci wstąpiła do III zakonu św. Franciszka i zajęła się niesieniem pomocy chorym i biednym. Dwanaście lat później, na wieść, że syn, panujący nad Portugalią jako Alfons IV, zamierza zmierzyć się w polu z jej wnukiem Alfonsem XI, królem Kastylii, wiekowa już Elżbieta wsiadła na konia, by po raz kolejny godzić adwersarzy tuż przed bitwą. Udało jej się uratować pokój, jednak wkrótce potem, po przybyciu do miasta Estremoz, ciężko zachorowała. Zmarła w lipcu 1326 r.
