Klemens, znany również jako Kliment, był uczniem arcybiskupa Moraw – Metodego oraz Cyryla – ważnych świętych Kościoła prawosławnego. Po śmierci Metodego i upadku jego misji na Morawach Klemens uciekł do Bułgarii, by uniknąć prześladowań ze strony Germanów. W Bułgarii książę Borys I, który przyjął wcześniej chrzest i nadał chrześcijaństwu status religii państwowej — użyczył gościny pięciu uczniom Metodego (byli nimi: Klemens, Nahum, Saba, Angelariusz i Gorazd). Metody, Cyryl oraz pięciu wspomnianych uczniów są czczeni jako siedmiu apostołów Bułgarii. Klemens pracował nad rozwojem Kościoła niezależnego od papieża w Rzymie i patriarchy greckiego. Z Gorazdem udał się do Macedonii.
Uczelnia w Ochrydzie
Tam, działając w oparciu o klasztor w Ochrydzie, umacniał szeregi kleru. Przyciągał do siebie młodych ludzi, prowadząc z Nahumem coś w rodzaju wszechnicy i ucząc historii, prawa, filozofii i medycyny. W Ochrydzie przetłumaczono wiele tekstów na głagolicę (starocerkiewnosłowiański). Oblicza się, że ponad trzy tysiące uczniów odebrało wykształcenie w czasach, gdy w Ochrydzie uczył Klemens. Większość z nich śpiewało w chórach, było później lektorami, księżmi itd. Około 894 roku, za rządów Symeona, syna Borysa I, Klemens został biskupem Velicy. Umacniał Kościół w Macedonii do swej śmierci w 916 r. Został pochowany w kościele, który sam wybudował, nad jeziorem Ochryda. Do dziś jego relikwiom przypisuje się cudowną moc uzdrawiania. Historię Klemensa, w przerobionej przez siebie wersji, przekazał potomnym Teofilakt, arcybiskup Ochrydy żyjący w XI stuleciu.
