Wzmianki o życiu i męczeństwie Akwili i Pryski zawdzięczamy Listom św. Pawła i Dziejom Apostolskim. Oboje żyli w Rzymie w połowie pierwszego stulecia. Jako Żydzi zostali zmuszeni do opuszczenia miasta, gdy cesarz Klaudiusz wydał edykt, na mocy którego wszystkich wyznawców judaizmu wygnano ze stolicy Imperium. Osiedlili się wtedy w Koryncie i tam spotkali Pawła, przyszłego Apostoła Narodów. Tak jak Paweł, Akila i Pryska zajmowali się tkaniem płacht namiotowych i to zapewne zapoczątkowało ich przyjaźń. Wspólnie nawet zamieszkali i zapewne wtedy małżonkowie przyjęli chrzest, a siła wiary i moc przekonywania Pawła sprawiła, że i oni postanowili poświęcić się służbie Bożej. Gdy wkrótce potem Paweł ruszył w podróż misyjną do Syrii, oni udali się z nim.
Nauczyciele wiary
Paweł podążył do Antiochii, Akwila i Pryska zatrzymali się w Efezie. Usłyszeli tam o pewnym świeżo nawróconym na chrześcijaństwo Żydzie imieniem Apollos, który z wielkim zapałem głosił w synagodze sławę Pana, lecz z niewiedzy niektóre fragmenty Jego nauk wykładał błędnie. Poszli więc do niego, „zabrali go ze sobą i wyłożyli mu dokładnie drogę Bożą” (Dz. 18,26).
Dom własny, Dom Boży
Gdy Paweł wrócił do Efezu, znów zamieszkał z Akwilą i Pryską. Małżonkowie oddali własny dom na potrzeby Kościoła i podobnie uczynili w Rzymie, gdy wreszcie mogli już tam powrócić. W swych Listach Apostoł Narodów dwukrotnie wymienia tę świątobliwą parę jako wzór służby Bożej, wspomina też, że nieraz ryzy- kowali własnym życiem, by jego ochronić. Działalność misyjna Akwili i Pryski bardzo przyczyniła się do rozwoju chrześcijaństwa u jego zarania. Według Martyrologium Rzymskiego oboje zginęli śmiercią męczeńską gdzieś w Azji Mniejszej, choć niektórzy hagiografowie przenoszą ich męczeństwo do Rzymu.
