Szenute został mnichem pod wpływem nauk swego wuja, założyciela i pierwszego przełożonego słynnego monastyru Dair-al-Abiad, znanego jako Biały Klasztor. Złożywszy śluby, zaczął poznawać trudy zakonnego życia, a gdy wuj zmarł, objął funkcję opata, która pełnił przez następne kilkadziesiąt lat. Jako opat wykazał się wielką stanowczością. Żądał bezwzględnego posłuszeństwa, zaprowadził w monastyrze nieznaną wcześniej dyscyplinę – za najmniejsze uchybienie regule wtrącał mnichów i mniszki do ciemnicy. Żądał od nowicjuszy pisemnego złożenia ślubów ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Musiał mieć jednak wielką charyzmę, gdyż w czasach największej świetności klasztoru żyło w nim około 2200 mnichów i 1800 zakonnic. Szenute nie był człowiekiem wykształconym i nie cenił też zbytnio wiedzy – swych mnichów wręcz zniechęcał do studiów, przekonując, że cnota i posłuszeństwo bliższe są Bogu niż wiedza, która może prowadzić do grzechu. Mimo to zyskał wielkie wpływy w Kościele, zwłaszcza od czasu, gdy na synodzie w 431 roku poparł Cyryla z Aleksandrii, który w zamian nadał mu godność archimandryty, czyli przełożonego wszystkich egipskich klasztorów.
Dyscyplina i ciężka praca
Choć niektórzy historycy Kościoła wyrzucają Szenutemu nadmierną pobudliwość i stawianie podwładnym zbyt wysokich wymagań, nikt nie neguje roli, jaką w jego epoce w Egipcie odegrały klasztory pachomiańskie. Co rok zdyscyplinowane armie mnichów wyruszały do ciężkiej pracy na pola, zapewniając utrzymanie swym wspólnotom i gromadząc zapasy, które Kościół potem wykorzystywał, pomagając biednym i potrzebującym.
